ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁੱਖ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?

ਉਹ ਸਵਾਲ ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਰੋਗ-ਨਿਦਾਨ, ਕਿਸੇ ਸੋਗ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਨੀਂਦ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ: ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅਖ਼ੀਰ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਪੋਥੀ, ਅੱਯੂਬ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਜ਼ਬੂਰ ਵਿਰਲਾਪ ਹਨ। “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਦ ਤੱਕ?” ਇੰਨੀ ਵਾਰ ਮੁੜਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਬੰਧੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰੋ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ

ਉਹ ਹਰ ਦੁੱਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜਦ ਅੱਯੂਬ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸੁਥਰੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਿਪਤਾ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੋਥੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਉਹਨਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ (ਅੱਯੂਬ 42:7)। ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਦ ਦੀ ਝਟਪਟ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।

ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਦੁੱਖ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੱਕ ਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ “ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰਹਿਣਾ” ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਕਬਰ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਯਿਸੂ ਰੋਂਦਾ ਹੈ (ਯੂਹੰਨਾ 11:35)। ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ

ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਇਸ ਤਰੇੜ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਿਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਬਿਠਾਇਆ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ (ਰੋਮੀਆਂ 5:12)। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ: ਯਿਸੂ ਨੇ ਇਸ ਛੋਟੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਦ ਕੀਤਾ (ਯੂਹੰਨਾ 9:1-3)।

ਅਤੇ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਖੁੰਝਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਝੱਲਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਅੰਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਰਬਸੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਾਈਬਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ — ਅਤੇ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।

ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰੇੜ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਮਸੀਹੀਅਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਨੋਖਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁੱਢੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਰਦ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਧੋਖਾ ਖਾਧਾ, ਤਸੀਹੇ ਝੱਲੇ, ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਈ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਆਪ ਯਿਸੂ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?” (ਮਰਕੁਸ 15:34) — ਸ਼ਾਇਦ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ।

ਕਿ ਮੌਤ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਸੀਹੀ ਅਜਿਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਰ ਅੱਥਰੂ ਪੂੰਝ ਦੇਵੇਗਾ (ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 21:4)। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੱਥਰੂਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪੂੰਝ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ।

ਇਹ ਕੀ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ

ਇਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼, ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ, ਹੁਣ ਕਿਉਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ-ਹੱਲ ਨਹੀਂ।

ਅੱਜ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ

• ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਗੁੱਸੇ ਸਮੇਤ। ਜਦ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬਚਣ, ਤਾਂ ਜ਼ਬੂਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
• ਇਕੱਲੇ ਨਾ ਰਹੋ। ਕਈਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਦਰਦ ਦਰਦ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਕੱਲਾਪਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
• ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਦਦ ਲਓ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ।
• ਇੱਕ ਕਦਮ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।

ਜੇ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਚਾ ਨਹੀਂ ਭੇਜਾਂਗੇ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇਗਾ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ।