ਯਿਸੂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ?

ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖੀਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਝਦਾ

ਯਿਸੂ ਬਾਰੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਰਾਇ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਨੈਤਿਕ ਗੁਰੂ। ਇੱਕ ਇਨਕਲਾਬੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਘੜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ। ਬਚਪਨ ਦਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੱਡ ਆਏ।

ਜੋ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ’ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਗਲੀਲ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਚੇਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਹਾਕਮਾਂ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ

ਇੱਥੇ ਹੀ ਯਿਸੂ ਨੂੰ “ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ” ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਿਕ ਗੁਰੂ ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਿਸੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਰਾਹ ਹੈ।

• ਉਹ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਸਨ (ਮਰਕੁਸ 2:5-7)।
• ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਬਰਾਹਾਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਅਠਾਰਾਂ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ (ਯੂਹੰਨਾ 8:58)।
• ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੰਦਗੀ ਕਬੂਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਯਹੂਦੀ ਨਬੀ ਸਹਾਰਦਾ ਨਾ।

ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਗਿਆਨ-ਗੁਰੂ ਸੀ: ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਗਿਆਨ-ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ

ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਅਨੋਖਾ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ: ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ (ਮੱਤੀ 1:20-23; ਲੂਕਾ 1:34-35)। ਮਸੀਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਸਾਧਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਯਿਸੂ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਧਰਮ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ: ਬਿਮਾਰ, ਕਬਜ਼ਾ ਕਰੀ ਬੈਠੀ ਹਕੂਮਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਮਸੂਲੀਏ, ਬਦਨਾਮ ਔਰਤਾਂ, ਪਰਦੇਸੀ। ਉਹ ਕੋੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਆਇਆ” (ਮਰਕੁਸ 10:45)।

ਮਸੀਹੀ ਕੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਕਿ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਕਬਰ ਖਾਲੀ ਸੀ — ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਜੋ ਜੀ ਉੱਠਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜਿਊਂਦੀ ਰਹੀ ਯਾਦ — ਅਤੇ ਕਿ ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਗਵਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਉਸ ਲਈ ਮਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ (ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 1:9-11) ਅਤੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ (ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:7)। ਇਹੀ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਦਾਅਵਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਾਅਵੇ ਵਾਂਗ ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਜਾਂ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਘੁਮਾਏ ਲਿਖਿਆ: ਜੇ ਮਸੀਹ ਨਹੀਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿਅਰਥ ਹੈ (1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 15:14)।

ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ?

ਅਸਲੀ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ “ਮੈਂ ਯਿਸੂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ?” — ਉਹ ਸਵਾਲ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਜੋ ਸਵਾਲ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਧਾ ਹੈ: “ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?” (ਮਰਕੁਸ 8:29)।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਮਰਕੁਸ ਲਗਭਗ ਡੇਢ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ: “ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ’ਤੇ ਪਰਗਟ ਕਰ।” ਇਹ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।